KUALA LUMPUR, 18 Disember 2025
Polemik pengiktirafan Sijil Peperiksaan Bersepadu (UEC) kembali memuncak apabila beberapa pihak dilaporkan mahu bertemu Perdana Menteri untuk mendesak pengiktirafan sijil berkenaan, sekali gus mencetuskan kegelisahan awam dan pertikaman lidah dalam kalangan rakyat. Dalam kemelut yang berulang sejak era awal kemerdekaan, beberapa pakar pendidikan dan pemerhati dasar menegaskan bahawa penolakan terhadap pengiktirafan UEC bukan berpunca daripada sentimen anti bahasa Mandarin, sebaliknya kerana isu tersebut menyentuh kedudukan Perlembagaan Persekutuan, Akta Bahasa Kebangsaan dan prinsip asas sistem pendidikan kebangsaan.
Kronologi Polemik Yang Berulang
Gelombang baharu tuntutan pengiktirafan UEC, menurut beberapa pemerhati, sering hadir dalam bentuk tekanan politik yang mencetuskan keresahan masyarakat. Ada yang menyifatkan suasana menjadi tegang apabila isu berkenaan dibangkitkan, sehingga wujud keadaan saling menghina dan ‘kutuk-mengutuk’ di ruang awam. Namun selepas isu itu memuncak, keadaan lazimnya kembali sunyi seolah-olah tiada apa-apa berlaku, walaupun perdebatan telah meninggalkan kesan emosi terhadap banyak pihak.
Pemerhati yang menolak pengiktirafan UEC menyatakan corak desakan sedemikian bukan baharu. Mereka merujuk rekod sejarah sejak Julai 1959, ketika wujud pertelingkahan politik melibatkan Tunku Abdul Rahman Putra Al-Haj dengan Presiden kedua MCA, Tun Dr Lim Chong Eu, yang didakwa telah menulis surat mendesak kerajaan mengiktiraf peperiksaan yang dilaksanakan oleh sekolah Cina persendirian. Dalam naratif sejarah itu, desakan dikaitkan dengan ugutan boikot sokongan kepada Parti Perikatan dalam Pilihan Raya Umum 1959 sekiranya tuntutan tidak dipenuhi.
Menurut catatan sejarah yang dirujuk dalam kajian akademik, Tunku Abdul Rahman ketika itu memanggil perhimpunan khas UMNO untuk membuat pendirian, dan keputusan yang dicapai dilaporkan sebulat suara menolak tuntutan berkenaan. Pendirian perwakilan UMNO ketika itu, menurut sumber berkenaan, ialah bahasa Melayu tidak boleh dipinggirkan walaupun terpaksa menanggung risiko politik.
Pemerhati turut menyatakan boikot tersebut benar-benar berlaku pada PRU 1959 dan memberi kesan kepada beberapa calon Perikatan, khususnya UMNO, yang hampir tewas. Peristiwa itu sering dijadikan contoh bahawa polemik UEC mempunyai akar sejarah yang panjang dan berulang dengan bentuk tekanan yang hampir sama dari satu generasi ke satu generasi.
Apa Sebenarnya UEC dan Mengapa Ia Dipersoalkan
UEC ialah peperiksaan yang dianjurkan oleh badan pendidikan yang berkaitan dengan sekolah menengah persendirian Cina, dilaksanakan di sejumlah sekolah persendirian dengan bahasa pengantar utama Mandarin serta kurikulum yang tidak selaras dengan Kurikulum Kebangsaan. Dalam kerangka sistem pendidikan Malaysia, peperiksaan kebangsaan seperti Sijil Pelajaran Malaysia (SPM) berfungsi sebagai standard minimum rasmi, terutama untuk laluan ke institusi pengajian tinggi awam (IPTA) dan perkhidmatan awam.
Pakar dasar pendidikan menegaskan bahawa persoalan utama bukan sekadar pengiktirafan sijil semata-mata, tetapi sama ada sijil berkenaan memenuhi tiga teras sistem pendidikan kebangsaan yang telah lama menjadi tunjang pembinaan negara, iaitu bahasa pengantar kebangsaan, kurikulum kebangsaan dan peperiksaan kebangsaan.
Mereka turut menjelaskan bahawa Malaysia tidak menolak kewujudan sistem pendidikan alternatif, termasuk IB, IGCSE, tahfiz, pondok dan lain-lain. Namun, laluan rasmi negara ke IPTA dan sektor awam memerlukan standard asas yang sama, khususnya kelulusan mata pelajaran wajib seperti Bahasa Melayu dan Sejarah dalam SPM. Dari perspektif ini, UEC boleh kekal sebagai laluan alternatif untuk institusi pengajian tinggi swasta (IPTS) dan universiti luar negara, tetapi tidak boleh menggantikan standard minimum laluan rasmi negara.
Perlembagaan, Undang-Undang dan Keadilan Sistem
Penolakan pengiktirafan UEC sering dikaitkan dengan hujah bahawa tindakan mengiktiraf UEC setaraf dengan SPM dan STPM dianggap bertentangan dengan kedudukan bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan di bawah Perkara 152 Perlembagaan Persekutuan. Sebahagian pihak turut berhujah bahawa sebarang pengiktirafan rasmi yang memberi laluan khas kepada UEC untuk sektor awam berpotensi bercanggah dengan Akta Bahasa Kebangsaan 1963/67, selain mewujudkan dua standard berbeza dalam satu sistem negara.
Pemerhati juga menekankan risiko sosial jika pengiktirafan UEC dijadikan laluan rasmi, termasuk kemungkinan meningkatnya polarisasi kaum dan tuntutan berantai daripada pelbagai pihak untuk menuntut sistem pendidikan masing-masing diangkat sebagai laluan rasmi. Hujah ini sering disandarkan pada matlamat perpaduan kebangsaan yang menjadi asas Dasar Pendidikan Kebangsaan.
Dalam masa yang sama, pihak yang membantah pengiktirafan UEC menegaskan bahawa penolakan itu bukan diskriminasi kerana ibu bapa dan pelajar bebas memilih laluan pendidikan masing-masing, sama seperti pelajar tahfiz yang memilih laluan pengajian di luar negara atau pelajar IGCSE yang memilih laluan IPTS. Namun, untuk memasuki laluan rasmi negara, semua calon perlu memenuhi syarat minimum yang seragam.
Isu pengiktirafan UEC terus mencetuskan perdebatan kerana ia berada pada persimpangan antara identiti bahasa, struktur pendidikan kebangsaan dan dinamika politik. Apa yang semakin jelas dalam perbahasan semasa ialah penolakan pengiktirafan UEC oleh sebahagian pakar dan pemerhati bukan kerana penolakan terhadap bahasa Mandarin, sebaliknya kerana kebimbangan terhadap kesan undang-undang, keadilan sistem serta matlamat perpaduan dalam pembinaan negara bangsa. Selagi isu ini dibangkitkan melalui desakan berkitar, polemiknya dijangka terus mencabar ketenangan awam dan menuntut penjelasan yang lebih teknikal, berfakta dan matang.
#Prezcom