KUALA LUMPUR, 7/8/2025
Penduduk bandar di Malaysia memerlukan sekurang-kurangnya RM3,000 sebulan untuk menampung keperluan asas kehidupan harian secara minimum, jauh lebih tinggi daripada kadar gaji minimum semasa yang ditetapkan kerajaan sebanyak RM1,700. Pendedahan itu dibuat oleh pakar ekonomi terkemuka, Profesor Emeritus Dr Barjoyai Bardai dari Universiti Sains dan Teknologi Malaysia (MUST), yang menyifatkan angka RM1,700 hanya sesuai untuk buruh tidak mahir tetapi tidak mencerminkan keperluan sebenar rakyat tempatan di kawasan bandar.
Menurut beliau, perbezaan ketara kos sara hidup antara kawasan bandar dan luar bandar memerlukan pendekatan lebih fleksibel dan realistik dalam menetapkan dasar gaji minimum. Tambahnya, pekerja tempatan terpaksa menanggung kos sewa, utiliti, makanan serta sokongan keluarga, berbanding pekerja asing yang sering berkongsi kediaman sempit dan menghantar sebahagian besar pendapatan ke negara asal.
Barjoyai menjelaskan bahawa ramai rakyat Malaysia, khususnya dalam sektor pelancongan, pertanian dan perladangan, masih memperoleh pendapatan di bawah paras gaji minimum walaupun pelaksanaannya telah bermula sejak 1 Ogos. Keadaan ini mendorong segelintir mereka untuk melakukan dua atau tiga pekerjaan demi menampung komitmen harian.
Beliau mengakui bahawa cadangan menaikkan gaji secara mendadak boleh menjejaskan perusahaan mikro, kecil dan sederhana (PKS), namun menekankan bahawa penyelesaian jangka panjang harus dilihat dari aspek latihan semula dan peningkatan kemahiran. Dengan itu, pekerja akan dapat beralih kepada sektor yang menawarkan gaji lebih tinggi dan bersifat mampan.
Pandangan Barjoyai turut disokong oleh Dekan Fakulti Ekologi Manusia Universiti Putra Malaysia (UPM), Dr Mohamad Fazli Sabri, yang menyatakan bahawa berdasarkan penanda aras Perbelanjaan Asas untuk Kehidupan Layak (PAKW), penduduk bandar sepatutnya memperoleh antara RM2,300 hingga RM5,000 sebulan bagi menampung kehidupan moden.
Menurut beliau, perbelanjaan minimum seorang individu di ibu negara boleh mencecah RM2,200 sebulan hanya untuk sewa rumah, pengangkutan dan makanan. Angka ini tidak termasuk simpanan, perlindungan insurans atau dana kecemasan – komponen penting dalam kewangan peribadi yang sepatutnya diberi keutamaan.
Fazli turut memetik kaedah belanjawan 50:30:20 sebagai asas kewangan seimbang – iaitu 50 peratus untuk keperluan, 30 peratus untuk kehendak dan 20 peratus untuk simpanan atau bayaran hutang. Namun, model ini hanya praktikal sekiranya pendapatan bulanan mampu menampung keperluan sebenar berdasarkan kos semasa.
Sebagai Naib Presiden Majlis Perancangan Kewangan Malaysia (MFPC), Fazli menegaskan bahawa kerajaan perlu menilai semula kadar gaji minimum negara dengan mengambil kira realiti semasa rakyat, khususnya dalam persekitaran ekonomi bandar yang kompleks dan mencabar. Gaji minimum seharusnya bukan sekadar angka simbolik, sebaliknya satu jaminan asas terhadap kualiti hidup yang bermaruah dan bebas daripada tekanan kewangan melampau.
Beliau turut mencadangkan supaya kerajaan memperkenalkan gaji minimum berasaskan lokasi atau sektor, selaras dengan keperluan geografi dan jenis pekerjaan. Usaha ini perlu disertai dengan pelaburan dalam pendidikan teknikal dan latihan vokasional bagi memastikan rakyat memiliki mobiliti ekonomi ke arah pekerjaan berpendapatan tinggi.
Isu gaji minimum bukan sekadar soal dasar ekonomi, tetapi menyentuh soal maruah, keadilan dan kelangsungan hidup rakyat Malaysia, khususnya yang menetap di bandar. Dengan tekanan kos sara hidup yang terus meningkat, kerajaan tidak boleh menutup mata terhadap realiti lapangan yang sedang dihadapi majoriti pekerja bergaji rendah.
RM1,700 mungkin mematuhi dasar, tetapi bukan keperluan sebenar. Untuk membina negara sejahtera dan berdaya tahan, dasar gaji minimum mesti disemak semula agar benar-benar mencerminkan keperluan hidup rakyat, bukan hanya garis undang-undang.
#Prezcom